پروتکل SMPP چیست و چگونه پیامک‌ها را بین نرم‌افزارها و اپراتورها جابه‌جا می‌کند؟

وقتی در یک وب‌سایت ثبت‌نام می‌کنید و کد تایید ورود برایتان پیامک می‌شود، احتمالا فقط چند ثانیه طول می‌کشد تا پیام را دریافت کنید. اما در همین زمان کوتاه، چند بخش مختلف با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند: وب‌سایت درخواست ارسال پیامک را ثبت می‌کند، سامانه پیامکی آن را دریافت می‌کند و در نهایت اپراتور تلفن همراه پیام را به شماره مقصد می‌رساند.

این ارتباط در مقیاس بزرگ، به یک روش استاندارد نیاز دارد. برای مثال، یک سامانه پیامکی ممکن است در هر ثانیه صدها یا هزاران پیام برای کاربران اپراتورهای مختلف ارسال کند. نرم‌افزار این سامانه باید بتواند درخواست‌ها را به شکلی مشخص به مرکز پیامک اپراتور تحویل دهد، پاسخ آن را دریافت کند و از وضعیت پیام‌ها مطلع شود.

SMPP یکی از پروتکل‌هایی است که این ارتباط را ممکن می‌کند. این پروتکل مشخص می‌کند یک نرم‌افزار چگونه به مرکز پیامک اپراتور متصل شود، پیام را تحویل دهد و پاسخ‌ها و گزارش‌های مربوط به آن را دریافت کند.

SMPP چیست؟

SMPP مخفف Short Message Peer-to-Peer است و پروتکلی برای ارسال و دریافت پیامک میان نرم‌افزارهای پیامکی و مراکز پیام کوتاه اپراتورهای تلفن همراه محسوب می‌شود.

برای فهمیدن کاربرد آن، بهتر است ابتدا مسیر ارسال یک پیامک را در نظر بگیریم.

فرض کنید یک فروشگاه اینترنتی می‌خواهد بعد از ثبت سفارش، پیامکی با متن «سفارش شما ثبت شد» برای مشتری بفرستد. فروشگاه معمولا خودش مستقیما به شبکه تلفن همراه متصل نیست. در عوض، درخواست را به یک شرکت ارائه‌دهنده خدمات پیامکی می‌فرستد.

شرکت پیامکی نیز باید این درخواست را به اپراتور تلفن همراه تحویل دهد. در این مرحله، SMPP می‌تواند نقش واسطه ارتباطی را داشته باشد. نرم‌افزار پیامکی با استفاده از این پروتکل به مرکز پیامک اپراتور متصل می‌شود و اطلاعات موردنیاز برای ارسال پیام را در اختیار آن قرار می‌دهد.

بنابراین SMPP خودش پیامک را به تلفن همراه نمی‌رساند و مسئولیت مدیریت شبکه موبایل را هم بر عهده ندارد. وظیفه آن تعریف روش ارتباط میان دو سیستم است تا بتوانند درخواست‌ها و پاسخ‌های مربوط به پیامک را با یکدیگر مبادله کنند.

برای درک SMPP ابتدا باید با مرکز پیامک اپراتور آشنا شویم

در شبکه تلفن همراه، پیامک‌ها برای رسیدن به مقصد به بخشی نیاز دارند که ارسال آن‌ها را مدیریت کند. این بخش SMSC نام دارد.

SMSC مخفف Short Message Service Center و به معنای مرکز خدمات پیام کوتاه است. می‌توان آن را مرکز مدیریت پیامک در شبکه اپراتور دانست.

وقتی یک پیامک از طریق سامانه پیامکی به اپراتور تحویل داده می‌شود، SMSC اطلاعات آن را دریافت می‌کند و ادامه فرایند ارسال را مدیریت می‌کند. برای مثال، اگر تلفن همراه مقصد خاموش باشد، مرکز پیامک می‌تواند پیام را نگه دارد و مطابق سیاست شبکه، بعدا دوباره برای تحویل آن تلاش کند.

حالا تصور کنید یک شرکت پیامکی می‌خواهد به جای ارسال دستی درخواست‌ها یا استفاده از یک روش اختصاصی، ارتباطی نرم‌افزاری و قابل تکرار با SMSC داشته باشد. SMPP برای همین کار طراحی شده است.

در این ارتباط دو طرف اصلی وجود دارند:

• سامانه ارسال پیامک: نرم‌افزاری که درخواست ارسال یا دریافت پیام را مدیریت می‌کند. در اصطلاح SMPP به این بخش ESME گفته می‌شود.
• مرکز پیامک اپراتور (SMSC): بخشی از زیرساخت اپراتور که درخواست‌های پیامک را دریافت و پردازش می‌کند.

ESME می‌تواند نرم‌افزار یک شرکت پیامکی، سامانه اطلاع‌رسانی بانک یا هر سیستم دیگری باشد که برای تبادل پیامک به ارتباط با اپراتور نیاز دارد.

یک پیامک با استفاده از SMPP چگونه ارسال می‌شود؟

حالا که نقش سامانه پیامکی و مرکز پیامک مشخص شد، می‌توانیم مسیر ارسال یک پیام را مرحله به مرحله دنبال کنیم.

فرض کنید کاربری در یک اپلیکیشن ثبت‌نام کرده و اپلیکیشن باید یک کد تایید برای او بفرستد.

۱. اپلیکیشن درخواست پیامک را ثبت می‌کند

ابتدا اپلیکیشن، متن پیام و شماره تلفن کاربر را در اختیار سامانه پیامکی قرار می‌دهد. این کار ممکن است از طریق یک API انجام شود. برای مثال، اپلیکیشن یک درخواست اینترنتی برای سرویس پیامکی می‌فرستد و از آن می‌خواهد کد تایید را به شماره مشخصی ارسال کند.

در این مرحله هنوز ارتباطی با شبکه اپراتور برقرار نشده است.

۲. سامانه پیامکی به مرکز پیامک اپراتور متصل می‌شود

سامانه پیامکی برای ارسال پیام باید به SMSC اپراتور دسترسی داشته باشد. این اتصال از طریق شبکه و معمولا با استفاده از TCP برقرار می‌شود.

TCP روشی برای انتقال داده میان دو سیستم در شبکه است که تلاش می‌کند اطلاعات را به ترتیب و بدون گم شدن به مقصد برساند. SMPP از این بستر برای تبادل پیام‌های خود استفاده می‌کند.

برای برقراری ارتباط، سامانه پیامکی باید اطلاعات دسترسی مورد تایید اپراتور را ارائه کند. اگر اتصال پذیرفته شود، دو سیستم می‌توانند تبادل اطلاعات را آغاز کنند.

۳. اطلاعات پیامک برای اپراتور ارسال می‌شود

سامانه پیامکی، شماره فرستنده، شماره گیرنده و متن پیام را در قالبی که SMPP مشخص کرده است، آماده می‌کند و به مرکز پیامک می‌فرستد.

در واقع، SMPP تعیین می‌کند اطلاعات هر درخواست با چه ساختاری منتقل شود تا SMSC بتواند آن را بخواند و پردازش کند.

۴. مرکز پیامک دریافت درخواست را تایید می‌کند

پس از دریافت درخواست، SMSC آن را بررسی می‌کند. اگر درخواست از نظر ساختار و شرایط سرویس قابل قبول باشد، مرکز پیامک پاسخ می‌دهد و یک شناسه به پیام اختصاص می‌دهد.

این شناسه برای پیگیری وضعیت پیام اهمیت دارد؛ چون سامانه پیامکی می‌تواند بعدا از آن برای تشخیص گزارش مربوط به همان پیام استفاده کند.

نکته مهم این است که پذیرفته شدن درخواست به معنی رسیدن پیامک به تلفن همراه نیست. در این مرحله فقط مرکز پیامک درخواست را دریافت کرده و پذیرفته است.

۵. اپراتور پیامک را به مقصد می‌رساند

بعد از پذیرش درخواست، SMSC ادامه فرایند را در شبکه اپراتور مدیریت می‌کند. اگر تلفن همراه مقصد در دسترس باشد و مانعی برای تحویل پیام وجود نداشته باشد، پیام به آن می‌رسد.

اگر گوشی خاموش یا خارج از دسترس باشد، ممکن است تحویل پیام به زمان دیگری موکول شود. نتیجه این فرایند می‌تواند از طریق گزارش تحویل به سامانه پیامکی اطلاع داده شود.

این همان چرخه‌ای است که SMPP برای بخش ارتباط میان سامانه پیامکی و مرکز پیامک اپراتور استاندارد می‌کند.

SMPP چه اطلاعاتی را بین دو سیستم جابه‌جا می‌کند؟

وقتی می‌گوییم SMPP یک پروتکل است، منظورمان این است که دو طرف ارتباط باید درباره شکل پیام‌های ردوبدل‌شده توافق داشته باشند.

برای مثال، اگر سامانه پیامکی بخواهد یک پیام ارسال کند، مرکز پیامک باید بتواند تشخیص دهد کدام بخش از اطلاعات شماره فرستنده است، کدام شماره مقصد را مشخص می‌کند و متن پیام در کجای درخواست قرار گرفته است.

SMPP برای این کار از ساختارهایی به نام PDU استفاده می‌کند.

PDU مخفف Protocol Data Unit است. به زبان ساده، PDU یک بسته اطلاعاتی با ساختار مشخص است که برای انجام یک عملیات بین دو طرف فرستاده می‌شود. هر PDU مشخص می‌کند چه کاری باید انجام شود و چه اطلاعاتی برای آن کار لازم است.

برای مثال، یک PDU می‌تواند درخواست ارسال پیامک باشد و PDU دیگری پاسخ مرکز پیامک به همان درخواست را حمل کند.

چند عملیات مهم SMPP را در ادامه می‌بینیم.

Bind؛ معرفی سامانه و شروع ارتباط

قبل از اینکه سامانه پیامکی بتواند اطلاعاتی برای SMSC بفرستد، باید خودش را به مرکز پیامک معرفی کند. این کار با عملیاتی به نام Bind انجام می‌شود.

در این مرحله، سامانه اطلاعات دسترسی خود را ارائه می‌کند تا مرکز پیامک تشخیص دهد چه سیستمی قصد اتصال دارد و چه سطحی از دسترسی برای آن تعریف شده است.

SMPP سه نوع اصلی برای این اتصال دارد:

• Transmitter: سامانه از این نوع اتصال برای ارسال پیامک استفاده می‌کند.
• Receiver: سامانه از این نوع اتصال برای دریافت پیام‌ها و اطلاعات ارسالی از مرکز پیامک استفاده می‌کند.
• Transceiver: سامانه می‌تواند از طریق همان اتصال، هم پیام بفرستد و هم اطلاعات دریافت کند.

برای مثال، یک سامانه که فقط پیامک تبلیغاتی ارسال می‌کند، ممکن است به اتصال Transmitter نیاز داشته باشد. اما سامانه‌ای که علاوه بر ارسال پیامک باید پیام‌های ورودی کاربران را هم دریافت کند، می‌تواند از Transceiver استفاده کند.

Submit_SM؛ درخواست ارسال پیامک

این دستور برای ارسال پیامک از سامانه به مرکز پیامک استفاده می‌شود.

وقتی سامانه پیامکی می‌خواهد یک پیام را به SMSC تحویل دهد، اطلاعات موردنیاز را در قالب درخواست submit_sm می‌فرستد.

این درخواست شامل مواردی مانند شماره فرستنده، شماره گیرنده، متن پیام و نحوه کدگذاری آن است.

مرکز پیامک پس از دریافت درخواست، پاسخی با نام submit_sm_resp برمی‌گرداند. این پاسخ مشخص می‌کند درخواست پذیرفته شده یا با خطا مواجه شده است.

Deliver_SM؛ دریافت پیام یا گزارش از مرکز پیامک

همیشه قرار نیست اطلاعات فقط از سامانه پیامکی به سمت اپراتور حرکت کند. گاهی مرکز پیامک هم باید اطلاعاتی را برای سامانه بفرستد.

برای مثال، ممکن است کاربر با پاسخ دادن به یک پیامک، پیامی به سامانه ارسال کند. همچنین ممکن است مرکز پیامک بخواهد وضعیت تحویل یک پیام را گزارش دهد.

در چنین شرایطی، SMSC می‌تواند از دستور deliver_sm استفاده کند تا اطلاعات را به سامانه پیامکی بفرستد.

Enquire_Link؛ اطمینان از زنده بودن ارتباط

فرض کنید سامانه پیامکی و مرکز پیامک به یکدیگر متصل هستند، اما به دلیل اختلال شبکه، ارتباط آن‌ها قطع می‌شود. اگر هیچ داده‌ای بین دو سیستم ردوبدل نشود، ممکن است تشخیص قطع شدن اتصال مدتی طول بکشد.

برای جلوگیری از این مشکل، SMPP دستوری به نام enquire_link دارد.

یک طرف ارتباط این درخواست را می‌فرستد و طرف مقابل باید پاسخ دهد. اگر پاسخ دریافت شود، مشخص می‌شود که ارتباط همچنان برقرار است. به این ترتیب، سامانه می‌تواند وضعیت اتصال خود را بررسی کند و در صورت نیاز برای برقراری مجدد آن اقدام کند.

Unbind؛ پایان ارتباط

وقتی سامانه دیگر به اتصال SMPP نیاز ندارد، می‌تواند با دستور unbind ارتباط را به شکل کنترل‌شده خاتمه دهد.

این دستور به دو طرف اطلاع می‌دهد که قرار است نشست ارتباطی پایان پیدا کند. در نتیجه، برخلاف قطع ناگهانی اتصال، فرصت مدیریت درست پایان ارتباط وجود دارد.

گزارش تحویل پیامک چیست و چه ارتباطی با SMPP دارد؟

وقتی یک سامانه پیامکی درخواست ارسال پیام را به SMSC می‌فرستد، ممکن است بخواهد بداند پیام در نهایت به تلفن همراه مقصد رسیده است یا خیر.

برای مثال، یک بانک بعد از برداشت وجه از حساب مشتری پیامک اطلاع‌رسانی ارسال می‌کند. برای بانک مهم است که بداند پیام فقط به مرکز پیامک تحویل داده شده یا واقعا به مقصد رسیده است.

گزارشی که وضعیت پیام را مشخص می‌کند، Delivery Receipt یا به اختصار DLR نام دارد.

SMPP امکان تبادل این گزارش‌ها را فراهم می‌کند. به این ترتیب، مرکز پیامک می‌تواند نتیجه فرایند ارسال را به سامانه پیامکی برگرداند.

برای مثال، گزارش ممکن است نشان دهد:

• DELIVRD: پیام تحویل داده شده است.
• EXPIRED: مهلت تحویل پیام به پایان رسیده است.
• UNDELIV: پیام قابل تحویل نبوده است.
• REJECTD: درخواست یا پیام از طرف مرکز پیامک یا شبکه رد شده است.

سامانه پیامکی با استفاده از این اطلاعات می‌تواند وضعیت پیام‌ها را در پنل خود نمایش دهد یا برای پردازش‌های بعدی از آن‌ها استفاده کند.

البته باید میان پذیرفته شدن درخواست و تحویل پیام تفاوت قائل شد. وقتی SMSC درخواست را می‌پذیرد، فقط اعلام می‌کند که پیام را برای پردازش دریافت کرده است. گزارش DLR نتیجه مرحله بعدی را مشخص می‌کند.

همچنین تحویل پیامک به معنی خوانده شدن آن توسط کاربر نیست. SMPP می‌تواند اطلاعات مربوط به وضعیت تحویل را منتقل کند، اما از روی این گزارش نمی‌توان فهمید کاربر پیام را دیده است یا خیر.

پیامک فارسی چگونه از طریق SMPP ارسال می‌شود؟

یکی دیگر از وظایف سامانه پیامکی، تبدیل متن به قالبی است که مرکز پیامک بتواند آن را پردازش کند.

برای مثال، متن «کد تایید شما ۱۲۳۴ است» شامل حروف فارسی و اعداد است. سامانه باید مشخص کند این متن با چه نوع کدگذاری ارسال می‌شود تا در مقصد به شکل صحیح نمایش داده شود.

SMPP برای مشخص کردن نوع کدگذاری، فیلدی به نام data_coding دارد. این فیلد به مرکز پیامک اعلام می‌کند داده ارسالی با چه قالبی نوشته شده است.

دو روش رایج عبارت‌اند از:

GSM 7-bit: این روش برای مجموعه مشخصی از حروف و نمادهای استاندارد GSM کاربرد دارد. بیشتر حروف لاتین و برخی کاراکترهای رایج در این مجموعه قرار می‌گیرند. هر کاراکتر در حالت معمول با ۷ بیت نمایش داده می‌شود.

UCS-2: برای زبان‌ها و کاراکترهایی که در مجموعه GSM 7-bit قرار ندارند، از کدگذاری‌های یونیکد مانند UCS-2 استفاده می‌شود. متن فارسی معمولا با این روش ارسال می‌شود.

تفاوت این دو روش در تعداد کاراکترهایی است که می‌توان در یک پیامک استاندارد قرار داد. در حالت معمول، پیامک GSM 7-bit تا ۱۶۰ کاراکتر و پیامک UCS-2 تا ۷۰ کاراکتر ظرفیت دارد.

اگر متن طولانی‌تر باشد، به چند بخش تقسیم می‌شود. تلفن همراه مقصد این بخش‌ها را به هم متصل می‌کند تا کاربر آن‌ها را به شکل یک پیام واحد ببیند. در پیامک‌های چندبخشی، بخشی از ظرفیت هر پیام برای اطلاعات اتصال بخش‌ها به یکدیگر استفاده می‌شود؛ به همین دلیل ظرفیت معمول هر بخش به ۱۵۳ کاراکتر در GSM 7-bit و ۶۷ کاراکتر در UCS-2 کاهش پیدا می‌کند.

این موضوع برای سامانه‌های پیامکی اهمیت دارد؛ چون ارسال متن فارسی یا پیام‌های طولانی ممکن است به چند پیامک محاسبه شود و هزینه ارسال را افزایش دهد.

تفاوت SMPP با API پیامک چیست؟

شاید این سوال پیش بیاید که اگر SMPP برای ارسال پیامک استفاده می‌شود، پس API پیامک چه کاری انجام می‌دهد؟

برای پاسخ باید به دو سطح متفاوت از ارتباط توجه کنیم.

API معمولا رابطی است که یک نرم‌افزار برای استفاده از امکانات نرم‌افزار دیگر در اختیار می‌گذارد. برای مثال، یک فروشگاه اینترنتی می‌تواند با ارسال یک درخواست HTTP به API شرکت پیامکی، از آن بخواهد برای مشتری پیامک بفرستد.

اما شرکت پیامکی برای تحویل همین پیام به اپراتور ممکن است از SMPP استفاده کند.

در واقع، API و SMPP می‌توانند در دو بخش متفاوت از یک مسیر قرار بگیرند:

1. فروشگاه اینترنتی از طریق API درخواست ارسال پیامک را به شرکت پیامکی می‌دهد.
2. شرکت پیامکی درخواست را دریافت و پردازش می‌کند.
3. سامانه شرکت پیامکی از طریق SMPP به مرکز پیامک اپراتور متصل می‌شود.
4. پیام را به SMSC تحویل می‌دهد و پاسخ آن را دریافت می‌کند.

پس API و SMPP لزوما جایگزین یکدیگر نیستند. API می‌تواند روش ارتباط مشتری با شرکت پیامکی باشد و SMPP روش ارتباط همان شرکت با زیرساخت اپراتور.

تفاوت دیگر به نحوه ارتباط مربوط می‌شود. APIهای پیامکی معمولا از HTTP یا HTTPS استفاده می‌کنند و درخواست‌ها را در قالب‌هایی مانند JSON می‌فرستند. در مقابل، SMPP از اتصال TCP و پیام‌های ساختاریافته مخصوص خود استفاده می‌کند.

نسخه‌های مختلف SMPP

SMPP در چند نسخه توسعه پیدا کرده است. نسخه‌های 3.3، 3.4 و 5.0 از نسخه‌های شناخته‌شده این پروتکل هستند.

نسخه 3.3 از نسخه‌های اولیه و پرکاربرد SMPP بود. در نسخه 3.4 قابلیت‌هایی مانند اتصال دوطرفه Transceiver به پروتکل اضافه شد؛ یعنی سامانه می‌توانست از طریق یک اتصال هم پیام ارسال کند و هم اطلاعات دریافت کند.

نسخه 5.0 نیز قابلیت‌های بیشتری برای مدیریت خدمات پیام کوتاه ارائه کرد، اما همه اپراتورها و سامانه‌های پیامکی از آن پشتیبانی نمی‌کنند.

در عمل، نسخه 3.4 همچنان یکی از نسخه‌های رایج SMPP است. هنگام راه‌اندازی ارتباط، باید نسخه و قابلیت‌های مورد پشتیبانی هر دو طرف بررسی شود؛ چون صرفا یکسان بودن شماره نسخه تضمین نمی‌کند که تمام امکانات پروتکل در هر دو سیستم قابل استفاده باشند.

برای استفاده از SMPP چه زیرساختی لازم است؟

استفاده از SMPP به این معنی نیست که هر وب‌سایت یا اپلیکیشنی می‌تواند مستقیما به اپراتور تلفن همراه متصل شود. برای برقراری چنین ارتباطی، باید دسترسی و زیرساخت لازم از طرف اپراتور یا ارائه‌دهنده خدمات پیامکی فراهم شده باشد.

معمولا به موارد زیر نیاز است:

• دسترسی به SMSC: اپراتور باید آدرس و پورت اتصال به مرکز پیامک را در اختیار سامانه قرار دهد.
• اطلاعات احراز هویت: نام کاربری، رمز عبور و سایر مشخصات موردنیاز برای برقراری اتصال باید دریافت شوند.
• اتصال شبکه: سرور باید بتواند از طریق شبکه به آدرس و پورت موردنظر دسترسی پیدا کند. گاهی اپراتور فقط اتصال از IPهای مشخص را مجاز می‌داند.
• نرم‌افزار سازگار با SMPP: سامانه باید بتواند اتصال را برقرار کند، درخواست‌های ارسال را بسازد و پاسخ‌های دریافتی را پردازش کند.
• مدیریت حجم پیام‌ها: اگر تعداد پیام‌ها زیاد باشد، باید محدودیت نرخ ارسال و ظرفیت اتصال‌ها در طراحی سامانه در نظر گرفته شود.

از طرف دیگر، پایداری این ارتباط نیز اهمیت زیادی دارد. اگر اتصال برای مدتی قطع شود، سامانه باید بتواند آن را دوباره برقرار کند و پیام‌هایی را که هنوز ارسال نشده‌اند، بدون ایجاد درخواست‌های تکراری مدیریت کند.

به همین دلیل، پیاده‌سازی SMPP در یک سامانه پیامکی فقط به ارسال یک دستور محدود نمی‌شود. مدیریت اتصال، صف پیام‌ها، گزارش تحویل و خطاهای احتمالی هم بخشی از این فرایند هستند.

نکات امنیتی در ارتباط SMPP

SMPP یک پروتکل برای تبادل اطلاعات است و نباید آن را به‌تنهایی یک راهکار رمزنگاری‌شده در نظر گرفت. در پیاده‌سازی‌های مختلف، امنیت ارتباط به روش اتصال و امکاناتی بستگی دارد که دو طرف پشتیبانی می‌کنند.

برای مثال، اگر اطلاعات احراز هویت یا متن پیام از طریق یک اتصال بدون رمزنگاری منتقل شوند، امکان مشاهده آن‌ها در مسیر شبکه وجود دارد.

برای کاهش این خطر، می‌توان از راهکارهایی مانند اتصال از طریق شبکه خصوصی یا VPN، محدود کردن IPهای مجاز و استفاده از TLS در صورت پشتیبانی هر دو طرف استفاده کرد.

همچنین اطلاعات دسترسی SMPP باید مانند سایر اطلاعات حساس نگهداری شوند و نباید در کدهای عمومی، فایل‌های قابل دسترس یا گزارش‌های نرم‌افزاری ثبت شوند.

SMPP چه نقشی در سامانه‌های پیامکی دارد؟

SMPP یکی از اجزای مهم زیرساخت سرویس‌هایی است که در مقیاس بالا پیامک ارسال یا دریافت می‌کنند. این پروتکل به شرکت‌های پیامکی اجازه می‌دهد ارتباطی استاندارد با مراکز پیامک اپراتورها برقرار کنند و درخواست‌ها و پاسخ‌ها را با ساختار مشخصی مبادله کنند.

اهمیت آن فقط در ارسال پیامک نیست. مدیریت اتصال، دریافت گزارش تحویل، پشتیبانی از ارتباط دوطرفه و امکان پردازش تعداد زیادی درخواست نیز از قابلیت‌هایی هستند که SMPP را برای زیرساخت‌های پیامکی کاربردی می‌کنند.

برای کاربری که فقط می‌خواهد از طریق یک وب‌سایت پیامک بفرستد، معمولا آشنایی با API پیامکی کافی است. اما برای توسعه‌دهندگان سامانه‌های پیامکی، شرکت‌های ارائه‌دهنده خدمات مخابراتی و مدیران زیرساخت، شناخت SMPP کمک می‌کند مسیر ارتباط با اپراتور را بهتر طراحی، مدیریت و عیب‌یابی کنند.