Cloud DNS یا DNS ابری چیست؟ مزایا، کاربردها و نحوه عملکرد

هر بار که آدرس یک وب‌سایت را در مرورگر وارد می‌کنید، باید مشخص شود این نام دامنه به کدام سرور یا سرویس اشاره دارد. این کار را سامانه نام دامنه یا DNS انجام می‌دهد. اگر DNS به‌درستی کار نکند، ممکن است وب‌سایت در دسترس نباشد؛ حتی اگر سرور میزبان آن روشن باشد و مشکلی نداشته باشد.

Cloud DNS یا DNS ابری روشی برای مدیریت و ارائه اطلاعات DNS از طریق زیرساخت یک ارائه‌دهنده خدمات ابری است. در این مدل، به‌جای اینکه سازمان مسئولیت راه‌اندازی و نگهداری سرورهای DNS خود را بر عهده بگیرد، از یک سرویس مدیریت‌شده استفاده می‌کند. چنین سرویسی می‌تواند امکاناتی مانند مدیریت متمرکز رکوردها، پاسخ‌گویی در مقیاس بالا، توزیع جغرافیایی سرورهای نام و ابزارهای خودکارسازی را در اختیار مدیران قرار دهد.

با این حال، استفاده از DNS ابری به‌تنهایی همه مشکلات دسترس‌پذیری یا سرعت وب‌سایت را برطرف نمی‌کند. برای انتخاب درست این سرویس، باید بدانیم چگونه کار می‌کند، چه امکاناتی دارد و چه تفاوتی با DNS معمولی، شبکه توزیع محتوا و سرویس‌های پراکسی دارد.

Cloud DNS یا DNS ابری چیست؟

DNS ابری به سرویس‌هایی گفته می‌شود که مدیریت اطلاعات DNS دامنه‌ها را روی زیرساخت ارائه‌دهندگان ابری انجام می‌دهند. این سرویس‌ها معمولا امکان ثبت و ویرایش رکوردها، تعیین سرورهای نام (NameServers)، مدیریت ناحیه‌های DNS و پاسخ‌گویی به درخواست‌های مربوط به دامنه را از طریق یک پنل یا رابط برنامه‌نویسی فراهم می‌کنند.

برای مثال، فرض کنید یک وب‌سایت روی سروری با نشانی IP مشخص میزبانی می‌شود. برای اینکه کاربران مجبور نباشند این نشانی را حفظ کنند، دامنه‌ای مانند example.com به سرور متصل می‌شود. رکوردهای DNS مشخص می‌کنند این دامنه و زیر دامنه‌های آن به کجا اشاره کنند و درخواست‌های مرتبط با سرویس‌هایی مانند ایمیل چگونه مسیریابی شوند.

در یک سرویس DNS ابری، این اطلاعات در سامانه ارائه‌دهنده ثبت می‌شوند و سرورهای نام آن سرویس، به درخواست‌های DNS پاسخ می‌دهند. مدیر دامنه نیز می‌تواند رکوردها را از طریق پنل مدیریتی یا ابزارهای خودکار تغییر دهد، بدون اینکه لازم باشد نرم‌افزار مدیریت سرور DNS را روی یک ماشین جداگانه نصب و نگهداری کند.

عبارت Cloud DNS گاهی برای اشاره به دسته‌ای از سرویس‌ها به کار می‌رود و گاهی نام یک محصول مشخص است. برای نمونه، Google Cloud DNS نام سرویس DNS مدیریت‌شده گوگل است. بنابراین، هنگام بررسی مستندات یا قیمت‌ها باید مشخص کنید که درباره مفهوم عمومی DNS ابری صحبت می‌کنید یا محصول یک ارائه‌دهنده خاص.

DNS ابری چگونه کار می‌کند؟

برای درک عملکرد DNS ابری، ابتدا باید بدانیم DNS چگونه نام دامنه را به اطلاعات مورد نیاز برای برقراری ارتباط تبدیل می‌کند.

وقتی کاربر آدرس یک وب‌سایت را وارد می‌کند، دستگاه او معمولا از یک حل‌کننده DNS یا همان  (DNS Resolver) برای پیدا کردن پاسخ استفاده می‌کند. این ریزالور ممکن است پاسخ را از حافظه موقت خود دریافت کند یا برای پیدا کردن اطلاعات معتبر، به سرورهای نام مرتبط با دامنه مراجعه کند.

سرور DNS معتبری که اطلاعات اصلی یک دامنه را در اختیار دارد، سرور نام معتبر (Authoritative DNS Server) نامیده می‌شود. در سرویس DNS ابری، این نقش را سرورهای نام ارائه‌دهنده بر عهده می‌گیرند.

فرایند به‌طور خلاصه به این صورت است:

۱. مدیر دامنه رکوردهای مورد نیاز را در پنل DNS ابری تعریف می‌کند؛ برای مثال، مشخص می‌کند دامنه اصلی به کدام نشانی IP اشاره کند.

۲. سرورهای نام سرویس ابری اطلاعات ثبت‌شده را در اختیار دارند و به درخواست‌های DNS پاسخ می‌دهند.

۳. هنگامی که کاربر به دامنه مراجعه می‌کند، ریزالور DNS پاسخ مناسب را پیدا می‌کند و آن را در اختیار دستگاه کاربر قرار می‌دهد.

۴. مرورگر با استفاده از اطلاعات به‌دست‌آمده، برای اتصال به سرور یا سرویس مقصد اقدام می‌کند.

در این فرایند، DNS ابری وظیفه پیدا کردن اطلاعات مربوط به دامنه را دارد. اینکه درخواست وب‌سایت بعد از آن چگونه به سرور می‌رسد، به ساختار شبکه و امکانات دیگری بستگی دارد که ممکن است در کنار DNS استفاده شوند.

رکوردهای DNS در سرویس‌های ابری

رکوردهای DNS اطلاعاتی هستند که مشخص می‌کنند هر نام دامنه به چه آدرس یا سرویسی مربوط است. بیشتر سرویس‌های DNS ابری امکان مدیریت رکوردهای رایج را فراهم می‌کنند، هرچند قابلیت‌های دقیق ممکن است بین ارائه‌دهندگان متفاوت باشد.

مهم‌ترین رکوردها عبارت‌اند از:

• رکورد A: یک نام دامنه یا زیر دامنه را به نشانی IPv4 متصل می‌کند.
• رکورد AAAA: برای اتصال نام دامنه به نشانی IPv6 استفاده می‌شود.
• رکورد CNAME: یک نام را به نام دامنه دیگری ارجاع می‌دهد.
• رکورد MX: سرورهای دریافت ایمیل دامنه را مشخص می‌کند.
• رکورد TXT: برای نگهداری اطلاعات متنی به کار می‌رود و در کاربردهایی مانند تایید مالکیت دامنه و تنظیمات امنیتی ایمیل استفاده می‌شود.
• رکورد NS: سرورهای نام مسئول یک دامنه یا ناحیه DNS را مشخص می‌کند.

برای مثال، ممکن است رکورد A دامنه اصلی را به سرور وب‌سایت متصل کند، رکورد CNAME یک زیر دامنه را به سرویس دیگری ارجاع دهد و رکوردهای MX مشخص کنند ایمیل‌های دامنه باید به کدام سرورها تحویل داده شوند.

هنگام انتقال دامنه به سرویس DNS ابری، تمام رکوردهای مورد نیاز باید به‌درستی بازسازی شوند. اگر فقط رکورد وب‌سایت منتقل شود و رکوردهای ایمیل یا تایید مالکیت فراموش شوند، ممکن است وب‌سایت کار کند، اما ارسال ایمیل یا بعضی سرویس‌های وابسته دچار اختلال شوند.

مهم‌ترین مزایای Cloud DNS چیست؟

استفاده از DNS ابری می‌تواند مدیریت دامنه‌ها را ساده‌تر کند و امکاناتی برای افزایش پایداری و کنترل بهتر زیرساخت فراهم آورد. البته نتیجه نهایی به کیفیت سرویس و قابلیت‌هایی بستگی دارد که ارائه‌دهنده در اختیار کاربران قرار می‌دهد.

پایداری و دسترس‌پذیری بهتر

در سرویس‌های DNS ابری، زیرساخت پاسخ‌گویی به درخواست‌ها معمولا روی چند سرور و مرکز داده توزیع می‌شود. این ساختار می‌تواند وابستگی به یک سرور واحد را کاهش دهد و در برابر بعضی اختلال‌های سخت‌افزاری یا شبکه‌ای مقاومت بیشتری ایجاد کند.

بسیاری از ارائه‌دهندگان از شبکه گسترده سرورهای نام و مسیریابی مبتنی بر Anycast استفاده می‌کنند. در این روش، یک نشانی IP می‌تواند از چند موقعیت شبکه اعلام شود و درخواست‌ها بر اساس مسیریابی شبکه به یکی از نقاط مناسب برسند.

با این حال، استفاده از DNS ابری به معنای تضمین دسترس‌پذیری صددرصدی نیست. خرابی در زیرساخت ارائه‌دهنده، تنظیمات اشتباه دامنه یا مشکل در ثبت سرورهای نام می‌تواند همچنان بر دسترسی به دامنه تاثیر بگذارد.

مدیریت متمرکز دامنه‌ها

وقتی چندین دامنه و زیر دامنه دارید، مدیریت رکوردها روی یک پنل مرکزی می‌تواند کار را ساده‌تر کند. مدیر سیستم می‌تواند اطلاعات DNS را در یک محیط بررسی کند و تغییرات لازم را بدون مدیریت جداگانه نرم‌افزار سرور DNS انجام دهد.

این موضوع برای شرکت‌هایی که چند وب‌سایت، برنامه کاربردی یا محیط عملیاتی دارند اهمیت زیادی دارد. در برخی سرویس‌ها، امکان تعریف نقش‌های کاربری و محدود کردن دسترسی افراد نیز فراهم است تا همه کاربران به تنظیمات حساس دسترسی نداشته باشند.

پاسخ‌گویی در مقیاس بالا

سرورهای DNS باید بتوانند به تعداد زیادی درخواست در زمان کوتاه پاسخ دهند. سرویس‌های ابری معمولا برای مدیریت حجم بالای درخواست‌ها طراحی شده‌اند و از زیرساخت توزیع‌شده استفاده می‌کنند.

این ویژگی برای وب‌سایت‌ها و برنامه‌هایی اهمیت دارد که تعداد زیادی کاربر دارند یا در موقعیت‌های مختلف جغرافیایی استفاده می‌شوند. با این حال، ظرفیت واقعی سرویس، محدودیت‌های استفاده و تضمین‌های ارائه‌دهنده باید پیش از انتخاب بررسی شوند.

خودکارسازی مدیریت DNS

بسیاری از سرویس‌های DNS ابری علاوه بر پنل مدیریتی، رابط برنامه‌نویسی (API) و ابزارهای خط فرمان دارند. با استفاده از این امکانات می‌توان تغییر رکوردها را خودکار کرد یا مدیریت DNS را به فرایندهای استقرار و راه‌اندازی زیرساخت متصل کرد.

برای مثال، ممکن است هنگام ایجاد یک محیط آزمایشی جدید، رکورد مربوط به آن نیز به‌صورت خودکار ساخته شود. در سازمان‌هایی که تعداد زیادی دامنه یا محیط دارند، چنین قابلیتی می‌تواند از کار دستی تکراری و خطاهای ناشی از آن کم کند.

امکانات امنیتی

بعضی سرویس‌های DNS ابری از قابلیت‌هایی مانند DNSSEC، ثبت رخدادها، کنترل دسترسی و محدود کردن دسترسی به پنل مدیریتی پشتیبانی می‌کنند. این امکانات می‌توانند به محافظت از تنظیمات DNS و کاهش احتمال تغییر غیرمجاز رکوردها کمک کنند.

برخی ارائه‌دهندگان علاوه بر DNS، سرویس‌هایی مانند محافظت در برابر حملات منع سرویس توزیع‌شده (DDoS)، فایروال برنامه وب یا پراکسی معکوس نیز عرضه می‌کنند. با این حال، وجود این قابلیت‌ها در کنار DNS به معنی فعال بودن خودکار آن‌ها نیست و ممکن است به تنظیمات یا سرویس جداگانه نیاز داشته باشد.

کاربردهای DNS ابری چیست؟

DNS ابری فقط برای اتصال یک دامنه به سرور وب‌سایت استفاده نمی‌شود. این سرویس در مدیریت زیرساخت‌های پیچیده‌تر نیز نقش دارد.

میزبانی وب‌سایت و برنامه‌های کاربردی

یکی از کاربردهای اصلی DNS ابری، مدیریت رکوردهای دامنه وب‌سایت‌ها و برنامه‌های تحت وب است. مدیران می‌توانند دامنه اصلی و زیر دامنه‌های مختلف را به سرورها یا سرویس‌های مربوط متصل کنند و هنگام جابه‌جایی زیرساخت، رکوردها را به‌روزرسانی کنند.

برای نمونه، ممکن است وب‌سایت اصلی روی یک سرور، پنل کاربران روی سرور دیگری و رابط برنامه‌نویسی سایت روی زیر دامنه‌ای جداگانه اجرا شود. رکوردهای DNS مشخص می‌کنند هر نام به کدام مقصد اشاره کند.

زیرساخت‌های ابری و چندمحیطی

سازمان‌هایی که از چند سرور ابری، چند مرکز داده یا ترکیبی از زیرساخت داخلی و ابری استفاده می‌کنند، می‌توانند DNS را برای مدیریت نام‌های مرتبط با این محیط‌ها به کار بگیرند.

در چنین ساختاری، ممکن است یک سرویس برای کاربران عمومی قابل دسترسی باشد و سرویس دیگری فقط در شبکه داخلی سازمان استفاده شود. بعضی ارائه‌دهندگان DNS ابری امکان ساخت ناحیه‌های عمومی و خصوصی را فراهم می‌کنند؛ ناحیه خصوصی فقط برای شبکه‌ها یا محیط‌هایی که اجازه دسترسی دارند قابل استفاده است.

این قابلیت برای مدیریت نام‌های داخلی و ارتباط میان بخش‌های مختلف زیرساخت مفید است، اما جزئیات پیاده‌سازی به ارائه‌دهنده و معماری شبکه بستگی دارد.

توزیع درخواست‌ها میان چند سرور

در بعضی سرویس‌ها می‌توان پاسخ‌های DNS را بر اساس وزن هر سرور، موقعیت جغرافیایی کاربر یا قواعد مشخص تنظیم کرد. برای مثال، ممکن است بخواهید بخشی از درخواست‌ها به یک سرور و بخش دیگری به سرور دوم هدایت شوند.

برخی ارائه‌دهندگان قابلیت بررسی سلامت سرورها و تغییر پاسخ DNS در صورت از کار افتادن یک مقصد را نیز عرضه می‌کنند. این روش که به آن DNS Failover گفته می‌شود، می‌تواند در انتقال درخواست‌ها به مقصد جایگزین کمک کند.

البته این قابلیت در همه سرویس‌های DNS ابری وجود ندارد و رفتار آن به تنظیمات، مدت اعتبار رکوردها و حافظه موقت ریزالورهای DNS بستگی دارد. به همین دلیل، تغییر پاسخ DNS لزوما باعث انتقال آنی تمام کاربران به سرور سالم نمی‌شود.

مدیریت دامنه‌های سازمانی و ایمیل

سازمان‌ها علاوه بر وب‌سایت، به رکوردهایی برای سرویس ایمیل، تایید مالکیت، سیاست‌های امنیتی و ارتباط برنامه‌ها نیاز دارند. مدیریت متمرکز این رکوردها می‌تواند کنترل تغییرات و بررسی خطاها را آسان‌تر کند.

برای نمونه، رکوردهای MX مقصد ایمیل را تعیین می‌کنند و رکوردهای TXT ممکن است برای تنظیم SPF، DKIM یا DMARC استفاده شوند. هنگام تغییر سرویس DNS، این رکوردها باید با دقت منتقل شوند تا دریافت و ارسال ایمیل با مشکل مواجه نشود.

تفاوت Cloud DNS با DNS معمولی چیست؟

از نظر وظیفه اصلی، DNS ابری و DNS میزبانی‌شده در روش‌های سنتی هر دو اطلاعات دامنه را نگهداری می‌کنند و به درخواست‌های مربوط به آن پاسخ می‌دهند. تفاوت اصلی معمولا در نحوه ارائه و مدیریت سرویس، زیرساخت مورد استفاده و قابلیت‌های جانبی است.

در روش سنتی، ممکن است DNS روی سرورهای خود سازمان یا در کنار خدمات ثبت دامنه و میزبانی وب ارائه شود. در مدل ابری، ارائه‌دهنده مسئولیت نگهداری زیرساخت DNS را بر عهده می‌گیرد و معمولا ابزارهایی مانند پنل مرکزی، API و امکانات توزیع‌شده را فراهم می‌کند.

با این حال، نباید فرض کرد هر سرویس DNS سنتی ضعیف است یا هر سرویس ابری لزوما عملکرد بهتری دارد. بعضی ارائه‌دهندگان سنتی نیز از شبکه گسترده و سرورهای نام افزونه استفاده می‌کنند. برای انتخاب درست باید پایداری، امکانات، کیفیت پاسخ‌گویی، محدودیت‌ها و هزینه سرویس را بررسی کرد.

همچنین بعضی سرویس‌ها مانند DNS تحریم شکن، قابلیتی برای یک منطقه جغرافیایی خاص مانند ایران است که معادل آن در هیچ کجای دنیا وجود ندارد و معمولا باید به روش سنتی پیاده سازی شود.

نکته مهم دیگر این است که DNS ابری لزوما به معنی نگهداری وب‌سایت در فضای ابری نیست. ممکن است وب‌سایت روی یک سرور اختصاصی یا سرور مجازی قرار داشته باشد، اما رکوردهای دامنه از طریق سرویس DNS ابری مدیریت شوند.

تفاوت Cloud DNS با DNS عمومی چیست؟

DNS ابری و DNS عمومی دو مفهوم متفاوت‌اند که گاهی به‌اشتباه با یکدیگر یکی در نظر گرفته می‌شوند.

DNS ابری معمولا اطلاعات معتبر دامنه را نگهداری می‌کند و به درخواست‌ها درباره رکوردهای همان دامنه پاسخ می‌دهد. در مقابل، سرویس DNS عمومی مانند Google Public DNS یا Cloudflare DNS برای حل نام دامنه‌هایی استفاده می‌شود که کاربران و دستگاه‌هایشان می‌خواهند به آن‌ها دسترسی پیدا کنند.

برای مثال، اگر دامنه‌ای را روی یک سرویس DNS ابری مدیریت کنید، سرورهای نام آن سرویس اطلاعاتی مانند نشانی IP وب‌سایت شما را نگهداری می‌کنند. اما وقتی کاربر نشانی دامنه را در مرورگر وارد می‌کند، دستگاه او معمولا از یک ریزالور DNS استفاده می‌کند تا اطلاعات مورد نیاز را پیدا کند.

این دو سرویس می‌توانند در یک فرایند با یکدیگر کار کنند، اما وظایف یکسانی ندارند. تغییر ریزالور DNS دستگاه به‌تنهایی باعث انتقال مدیریت دامنه به سرویس DNS ابری دیگری نمی‌شود.

تفاوت DNS ابری با CDN و پراکسی معکوس

DNS ابری، شبکه توزیع محتوا (CDN) و پراکسی معکوس ممکن است از طرف یک شرکت ارائه شوند، اما هر کدام وظیفه جداگانه‌ای دارند.

DNS ابری اطلاعات لازم برای پیدا کردن مقصد یک نام دامنه را ارائه می‌کند. CDN محتوای قابل کش را از نقاط مختلف شبکه در اختیار کاربران قرار می‌دهد تا دریافت آن با تاخیر کمتری انجام شود و فشار کمتری به سرور اصلی وارد شود. پراکسی معکوس نیز میان کاربران و سرور اصلی قرار می‌گیرد و درخواست‌ها را دریافت و به مقصد مناسب هدایت می‌کند؛ بسته به نوع سرویس، ممکن است امکانات امنیتی یا بهینه‌سازی نیز فراهم کند.

برخی ارائه‌دهندگان این قابلیت‌ها را در یک پلتفرم ترکیب می‌کنند. برای نمونه، در Cloudflare می‌توان رکورد دامنه را طوری تنظیم کرد که درخواست‌های وب از شبکه پراکسی آن عبور کنند، یا آن را در حالت DNS-only قرار داد تا پاسخ DNS نشانی مقصد اصلی را برگرداند. این قابلیت پراکسی با خود DNS یکسان نیست.

بنابراین، استفاده از DNS ابری به‌تنهایی لزوما باعث کش شدن محتوای سایت، پنهان ماندن نشانی IP سرور اصلی یا محافظت کامل در برابر حملات DDoS نمی‌شود. برای دریافت این امکانات باید بررسی کنید سرویس انتخابی دقیقا چه قابلیت‌هایی دارد و کدام‌یک از آن‌ها فعال شده‌اند.

DNSSEC چه نقشی در امنیت DNS ابری دارد؟

DNSSEC مجموعه‌ای از قابلیت‌های امنیتی برای تایید اصالت پاسخ‌های DNS است. با استفاده از آن، ریزالورهای DNS سازگار می‌توانند بررسی کنند که اطلاعات دریافتی با داده‌های امضاشده ناحیه DNS مطابقت دارد و در مسیر پاسخ‌گویی دست‌کاری نشده است.

فعال کردن DNSSEC معمولا به تنظیم آن در سرویس DNS و ثبت اطلاعات مرتبط در سطح ثبت‌کننده دامنه نیاز دارد. جزئیات فرایند به ارائه‌دهنده بستگی دارد و اگر این اطلاعات به‌درستی تنظیم نشوند، ممکن است برخی ریزالورها نتوانند دامنه را به‌درستی resolve کنند.

یک نکته مهم این است که DNSSEC ارتباط DNS را رمزنگاری نمی‌کند و به‌تنهایی مانع مشاهده درخواست‌ها نمی‌شود. وظیفه اصلی آن کمک به تایید اصالت داده‌های DNS و کاهش خطر دست‌کاری پاسخ‌هاست.

در کنار DNSSEC، حفاظت از حساب کاربری ارائه‌دهنده، فعال کردن احراز هویت چندمرحله‌ای، محدود کردن دسترسی به API و بررسی سابقه تغییرات رکوردها نیز اهمیت دارد. تغییر غیرمجاز در رکورد DNS می‌تواند کاربران را به مقصد اشتباه هدایت کند؛ حتی اگر سرور اصلی وب‌سایت امن باشد.

هنگام انتخاب سرویس Cloud DNS به چه نکاتی توجه کنیم؟

امکانات و کیفیت سرویس‌های DNS ابری یکسان نیست. انتخاب مناسب باید بر اساس نوع دامنه‌ها، میزان درخواست‌ها، حساسیت سرویس‌ها و نیازهای فنی انجام شود.

پایداری و زیرساخت شبکه

بررسی کنید سرورهای نام ارائه‌دهنده چگونه توزیع شده‌اند و چه تعهدی برای دسترس‌پذیری سرویس ارائه می‌شود. وجود چند سرور نام و زیرساخت توزیع‌شده می‌تواند وابستگی به یک نقطه را کاهش دهد، اما بهتر است شرایط واقعی سرویس و سابقه اختلال‌ها را نیز بررسی کنید.

امکانات مدیریتی و خودکارسازی

اگر تعداد دامنه‌ها زیاد است یا رکوردها باید به‌طور خودکار تغییر کنند، وجود API، ابزار خط فرمان، مدیریت دسترسی کاربران و ثبت رخدادها اهمیت زیادی دارد. برای یک وب‌سایت کوچک ممکن است پنل ساده کافی باشد، اما سازمانی با چندین محیط عملیاتی به امکانات مدیریتی گسترده‌تری نیاز دارد.

قابلیت‌های امنیتی

پشتیبانی از DNSSEC، امکان کنترل دسترسی، احراز هویت چندمرحله‌ای و ثبت تغییرات می‌تواند به مدیریت امن‌تر دامنه‌ها کمک کند. اگر به محافظت در برابر DDoS، پراکسی یا فایروال برنامه وب نیاز دارید، بررسی کنید این امکانات در همان سرویس وجود دارند یا باید جداگانه تهیه شوند.

امکانات افزوده و هزینه

برخی قابلیت‌ها مانند بررسی سلامت سرورها، تغییر خودکار مقصد، مسیریابی جغرافیایی یا مدیریت ناحیه‌های خصوصی ممکن است فقط در بعضی پلن‌ها ارائه شوند. هزینه را بر اساس تعداد ناحیه‌ها، تعداد درخواست‌های DNS، امکانات مورد نیاز و محدودیت‌های هر پلن بررسی کنید.

همچنین بهتر است پیش از انتقال دامنه، روش بازگرداندن تنظیمات قبلی و امکان خروج از سرویس را مشخص کنید. این کار وابستگی غیرضروری به یک ارائه‌دهنده را کاهش می‌دهد و در صورت تغییر نیازها، جابه‌جایی را آسان‌تر می‌کند.

چگونه دامنه را به سرویس DNS ابری منتقل کنیم؟

برای استفاده از DNS ابری، باید دامنه را در سرویس مورد نظر تعریف کنید و سرورهای نام آن را در تنظیمات دامنه ثبت کنید. فرایند دقیق ممکن است با توجه به ارائه‌دهنده متفاوت باشد، اما مراحل کلی معمولا به این صورت است:

۱. یک سرویس DNS انتخاب کنید. پایداری، امکانات امنیتی، محدودیت‌ها و هزینه را با توجه به نیاز دامنه بررسی کنید.

۲. ناحیه DNS دامنه را ایجاد کنید. در پنل سرویس، دامنه را اضافه کنید و رکوردهای ضروری آن را وارد کنید. اگر دامنه از قبل فعال است، رکوردهای موجود را با دقت بررسی و منتقل کنید.

۳. رکوردها را آزمایش کنید. مطمئن شوید رکوردهای وب‌سایت، ایمیل، زیر دامنه‌ها و سرویس‌های وابسته به‌درستی ثبت شده‌اند.

۴. سرورهای نام دامنه را تغییر دهید. در پنل ثبت‌کننده دامنه، سرورهای نام ارائه‌شده توسط سرویس جدید را وارد کنید. این تغییر باعث می‌شود پاسخ‌گویی معتبر DNS دامنه به سرویس جدید سپرده شود.

۵. وضعیت انتشار تغییرات را بررسی کنید. به‌روزرسانی سرورهای نام و رکوردها ممکن است مدتی طول بکشد تا در همه مسیرها و حافظه‌های موقت منعکس شود. مدت این فرایند به تنظیمات قبلی، مقدار TTL و رفتار ریزالورهای DNS بستگی دارد.

۶. DNSSEC را در صورت نیاز تنظیم کنید. اگر دامنه قبلا DNSSEC داشته است، اطلاعات مربوط به آن باید با تنظیمات سرویس جدید هماهنگ شود. باقی ماندن اطلاعات قدیمی یا ثبت نادرست رکوردهای مرتبط می‌تواند باعث اختلال در حل نام دامنه شود.

پس از انتقال، عملکرد وب‌سایت و دریافت و ارسال ایمیل را بررسی کنید. تغییر DNS فقط زمانی کامل محسوب می‌شود که همه سرویس‌های وابسته به دامنه نیز درست کار کنند.

آیا DNS ابری برای همه وب‌سایت‌ها لازم است؟

خیر. بسیاری از وب‌سایت‌های کوچک می‌توانند از سرویس DNS ارائه‌شده همراه با ثبت دامنه یا میزبانی وب استفاده کنند. اگر امکانات موجود پاسخ‌گوی نیازتان باشد و پایداری مناسبی داشته باشد، لزوما نیازی به انتقال دامنه به یک سرویس دیگر ندارید.

DNS ابری زمانی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند که تعداد دامنه‌ها زیاد باشد، مدیریت متمرکز و خودکارسازی لازم باشد یا زیرساخت به امکاناتی مانند ناحیه‌های خصوصی، بررسی سلامت سرورها و تغییر پاسخ DNS بر اساس قواعد مشخص نیاز داشته باشد.

پیش از انتخاب سرویس، باید مشخص کنید دقیقا چه مشکلی را می‌خواهید حل کنید. اگر مشکل از پاسخ‌گویی سرور وب‌سایت، کد برنامه یا ظرفیت شبکه باشد، تغییر DNS به‌تنهایی آن را برطرف نمی‌کند. همچنین، اگر هدف کاهش زمان بارگذاری صفحات یا توزیع محتوا میان کاربران مناطق مختلف است، ممکن است لازم باشد در کنار DNS ابری به CDN یا راهکارهای دیگر نیز فکر کنید.

در نهایت، Cloud DNS ابزاری برای مدیریت بهتر نام دامنه‌ها و ارائه پایدار اطلاعات DNS است. زمانی بیشترین فایده را دارد که امکانات آن با ساختار زیرساخت، نیازهای امنیتی و شیوه مدیریت سرویس‌های شما هماهنگ باشد.